دوباره لطف حق تعالی شامل حال ما شد و دوباره ماه رجب . . .

ماهی که در روایات از فضیلت آن بسیار یاد شده است.

خداوند متعال در باب اعمال رجب بسیار به بندگان خود وعده داده است.

وعده هایی از قبیل واجب بودن بهشت بر روزه دار رجب و . . .

(البته شما دوستان خود استاد هستید و حقیر در پیشگاه شما درس پس می دهم)

ولی بیشترین روایتی که به دل من نشست از حضرت رسول(ص) است که فرمودند:

رجب ماه اسغفار امت من است پس در این ماه بسیار طلب آمرزش کنید که

خداوند آمرزنده و مهربان است.

البته این روایات باب میل بندگانی! چون من می باشد که همیشه چشم امید به

آمرزش خداوند متعال دارند.

التماس دعا

خیلی با خودم کلنجار رفتم

خواستم از غربت مدینه بنویسم،از سکوت بقیع،شکوه و جلال مسجد النبی

عظمت کعبه،طواف عشق و سعی بی ریا ...

ولی دلتنگی مجال نوشتن را از من گرفته است.

حالا،تنهایی و سکوت بهترین همراهان من هستند.

شاید بتوان با آنها خاطرات شیرین حضور را در ذهنم تداعی کنم.

خاطراتی که دلتنگ لحظه به لحظه آن هستم.

و اکنون از خداوند منان عاجزانه خواستارم

که فرصت دوباره ای برای متولد شدن به این بنده حقیر عطا فرماید.

پ.ن: یاد و خاطره دوست وهمسفرخوبم رضا صیادی که فی الحال

در اولین سفر متاهلی به سر می برد،گرامی باد.

مطلب بالا تیتر صفحه اول روزنامه اعتماد است.

نمی دونم مگر ما نخبه تو این مملکت نداریم.همه راهها به بن بست آقای دکتر الهام خورده ؟

یعنی بقیه ....

دکتر الهام در حالت طبیعی یه سر داره هزار سودا! حالا این سمت هم اضافه شد و....

کار ستاد مبارزه با قاچاق کالا و ارز از آن دسته کارهایی است که شب و روز ندارد

دل مشغولی دارد.بی خوابی دارد. دوری دارد و هزار و یک درد سر دیگر

درد سری که برای خدمت به این ملت و مملکت باشد.

ولی آیا حقیقتا با این ترافیک کاری آقای دکتر الهام میشود؟

جالبه بدونید روزنامه اعتماد ملی هم در آخر ستون  "یاداشت روز" نوشته:

آقای احمدی نژاد! شاید قدم اول این باشد که آقای سخنگوی پر مشغله را پیدا کنید:

راستی! آیا می دانید سخنگویتان کجاست؟ 

چرا ما باید سوژه بدیم دست رسانه ها؟

چرا کاری کنیم که اینطور رئیس جمهور را مخاطب قرار دهند؟

و هزار و یک چرای دیگر که هنوز بی جواب مانده ....

به قول راننده های پایه یک بیابونی:

همیشه از دو چیز بترس

۱- خدا

۲- نیسان!

شاید با دید اول به صورت طنز این جمله نگاه کنیم

ولی با کمی تامل به نتایجی می رسیم که بسیار درد آور است.

آیا حقیقتا از خدا ترسیده ایم؟!