شیری است در این بیشه حسن نصر الله
خونش علوی ٬ قبیله اش حزب الله
یک جلوه ز رزم حیدریش دیدیم
لا حول و لا قوه الا بالله
اين چند بيت هم براي بهترين دوست و معلمم
امير حسين (ببخشيد) محمد حسين امامي...
عجب رسميه رسم زمونه نقل آدمها و ماشيناشونه
ميره امامي با اون سمندش فقط خيالش با من ميمونه
عكسهاي فورد امامي هنوز تو آلبومهاي ذهنم ميمونه
دودش پيچيده توي خيابون حالا كجاهاست خدا ميدونه
كجاست اون فوردش٬كوشش فولكسش به كي انداخته خدا ميدونه
عجب رسميه رسم زمونه نقل آدمها و شاگرداشونه
ميره امامي از اون كلاسش فقط خيالش با من ميمونه
عكسهاي ذهنم از اون زمونه تو اوج خلوت برام ميمونه
صداش پيچيده توي كلاسها حميت!كجاهاست خدا ميدونه
كجاست دبيرش كوشش حميتش رفاقت كجاست خدا ميدونه
عجب رسميه رسم زمونه نقل آدمها و احوالاشونه
از اون امامي با احوالاتش فقط تيريپاش!برام ميمونه
به خدا سوگند جنایت کار است کسی که
این جنایات را ببیند و سکوت اختیار کند.
نمک خوردم نمکدان را شکستم
ببخش این عبد مسکین را ببخشا
که با خود عهد و پیمانی ببستم
بعضی دیگه...
بعضی ها شون هم باید برای همیشه
بین خودت و تنهاییات بمونه.
مثل همه حرفهای دل من که
فقط توی پس کوچه های تنهاییم
با خودم مرور میکنم.
پست الکترونیک
آرشیو وبلاگ
همراهان مقدمه
دوست مهربان
ارتفاع پست
یه شنونده
گدا
روزگاری نو
سیمرغ
دست نویس
نوای دل
نفخ صور
یک کف دست آسمان
نافله ناز
قیومی
می نامه
خط آخر
مداد كم رنگ
زیر نور ماه
خیلی دور خیلی نزدیک
درد های نگفته
سمات
خبرنگار اصولگرا
لحظه های تنهایی نوشته های پیشین
خرداد 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
آبان 1385
مهر 1385
شهریور 1385
مرداد 1385
تیر 1385
خرداد 1385
اردیبهشت 1385